Eind vorige week was het weer eens zover en het was eigenlijk nog nooit zo erg geweest: ik kon niet meer staan, gaan, zitten of liggen zonder felle pijn in de onderrug. Diagnose: de drie onderste wervels geblokkeerd en lustig wat zenuwen aan het knellen. Nu, zowat een week en wat spierontspanners en ontstekingsremmers later, gaat het weer wat, maar het is toch echt de druppel.

De kogel is bij deze door de kerk: een actieplan! We beginnen bij het meest onschuldige en meteen ook waarin ik het minst geloof. Maar gezien dat eerste, is dit dus de eerste stap: acupunctuur. Werkt dat niet langdurig (lees: ben ik er minstens een jaar van af), dan volgen epidurale infiltraties (zenuwen uitschakelen, toch al wat meer beangstigend) en als dat niet werkt, dan ga ik gelijk mijne copain Steven maar eens onder het mes. Want to be honest: ik ben die chronische pijnen enerzijds en acute aanvallen anderzijds best beu. Ik ben (net) 31 for f*cks sake!

Bijna vier jaar en dus tijd om van wagen te wisselen. Helaas valt zo’n coupé-achtig model praktisch gezien nogal tegen en zeker als je een peutertje hebt om te vervoeren. Hoewel ik de vorige wagen niet als totaal onpraktisch ervaar (relatief grote koffer toch!), moet de volgende een echte gezinswagen worden. En aangezien dat geen staatsgeheim is, twijfel ik vooralsnog tussen de volgende modellen (in volgorde van mijn huidige persoonlijke voorkeur):

• Open Insignia (5-deurs)
• Skoda Superb
• Ford Mondeo (5-deurs)
• Mazda6 (5-deurs)

Jep, geen enkel “premium brand” te bespeuren, maar dat komt doordat ik liever niet in een knappe wagen rij zonder ook maar één interessante optie. Dan liever wat minder premium, maar wel full-option. De Insignia is werkelijk een knappe wagen en kan geleverd worden met een fiskaal interessante 160pk diesel. Het is echter ook meteen de enige die eigenlijk in die livrei niet echt full-option in het budget past: zo zou ik een lederen interieur links moeten laten liggen, amongst other things. Het andere nadeel is het plaatsaanbod, dat is toch werkelijk een beetje bedroevend voor zo’n grote wagen. Dan is er de Superb, die eigenlijk afgetekend op kop lag, tot Opel met hun Insignia kwamen. Ik hoor u al roepen: “ma cloink toch, ne Skoda?!”. Ewel ja: ne Skoda! Eigenlijk is dit een wat uitgerekte Passat, maar dan met véél meer ruimte en luxe. Als ik (toch bijna 2m lang) in een comfortabele positie achter het stuur zit, kan er probleemloos een volwassene achter me plaatsnemen: een absoluut unicum! Tevens beschikt deze Superb over een DSG-automaat: heerlijk. Zo komen we meteen aan het enige minpuntje: de motor die in budget past is de diesel van slechts 140pk, dat is voor zo’n grote wagen niet meteen ruim gerekend. Oja… En hij is natuurlijk relatief spuuglelijk aan de achterkant. De andere twee, de Mondeo en de 6, komen eigenlijk om geruime afstand en scoren vooral door hun “full-option-ness”, waar voor hun geld, zeg maar. Van beiden ben ik niet wild, ik vind ze zelfs een heel klein beetje goedkoop ogen, maar dat is natuurlijk persoonlijk. Van de Ford hoor ik trouwens erg veel horror-verhalen over betrouwbaarheid.

In het kader van deze keuzes, ben ik gisteren even naar het autosalon geweest. Niets opmerkelijks gezien aldaar, tot ik me aanbood voor de testrit bij Skoda. Een zekere Rodolfo (?) ging me even tonen wat de Superb allemaal kan, op de openbare weg welteverstaan en op een spekglad wegdek, in de gietende regen. Wat ik in de volgende twintig minuten heb meegemaakt is te gek voor woorden: uitwijkmanoeuvres (demonstratie ABS), drag-races (demonstratie 0-100) en vooral bochten vol-gas nemen aan snelheden die twee tot drie keer hoger lagen dan het overige verkeer (demonstratie ESP). En pas op, geen flauwe bochtjes, nee, er was er zelfs eentje bij van 180 graden op de Brusselse ring! Een aanrader voor eenieder die de Skoda-stand passeert zou ik zeggen en hij heeft mij alvast kunnen overtuigen.

Dat alles maakt de keuze nóg moeilijker eigenlijk. Want net nu de Insignia vanwege zijn looks de bovenhand leek te krijgen… Ik weet het deze keer écht niet!

Vooralsnog haalt die vastberadenheid het dus nog van het Bourgondische trekje, wat na 3 weken resulteert in een dikke 3kg verlies. Dat is uiteraard natuurlijk verre van spectaculair, maar het is dan ook geen “crash-dieet“. Nee, ik neem zorgvuldig alle beschikbare Weight Watcher-punten tot mij en plan dus over dit en 4 maand op het streefdoel te zitten: minus 15kg (en als het er 20 zijn, dan ben ik zowaar nog contenter!).

Het enige nadeel aan dit alles, is dat ik nu natuurlijk constant lig te tellen en – erger nog – mensen die eten voor me bereiden lastig val met vragen als er zijn: “hoeveel koffielepels boter hebt ge daarin gebruikt?”, “hoeveel grammen was dat stukje vlees?”, “welk vetgehalte had die room?”, etc. Met dank voor het begrip, schat…

Niet dat er nu écht niets gebeurd is hoor. Zo is mijn dochter voor het eerst naar school geweest. Een openlucht school, mind you. En dan moet het natuurlijk net lukken dat het net die eerste week vroor dat het kraakte. Maar geen nood, dochterlief vindt het dolletjes op school en ze is ondertussen te slim bevonden voor de inloopklas, zodat ze binnenkort start met de eerste kleuterklas. En wij lichtjes fier natuurlijk…

Ook is er nog het akkefietje met mijn bloeddruk en cholesterol. Beiden veel te hoog voor mijn gezegende leeftijd. Gevolg: ik de afgelopen 3 a 4 weken (jawel, dat is incluis kerst- en eindejaarsfeestjes! ) barstende hoofdpijn, alwaar geen enkele “over the counter” pijnstiller soelaas wist te brengen. Gevolg 2: ik kan mijn leven lang pillen gaan slikken en ben met ingang van vorige week op dieet, een het liefst wat zout-, alcohol- en vetarm dieet. Maar dat was sowiso al wat nodig, dus geen man overboord. Wel heb ik aan dit alles 2 mooie, blauwe armen overgehouden. De dokter, noch de verpleegster wisten precies mijn aders te vinden, met als gevolg dus 2 lek geprikte armen die stilaan alle kleuren van de regenboog beginnen krijgen. Leuk is anders…

Maar ik beloof dus plechtig dat ik de komende maanden wat meer aan de blog zal denken.

Spreiden, dat betekent meerdere banken. Meerdere banken, betekent meerdere kosten? Ah neen, want we gaan nu eenmaal voor de wat kwaliteitsvollere online banken, die gratis hun diensten ter beschikking stellen! Ik was al klant bij Deutsche Bank en sinds kort ook bij Keytrade, tot grote tevredenheid trouwens. Deze laatste lanceert nu een leuke actie: voor elke klant die ik aanbreng, krijgen zowel die klant als ik 20€ op onze rekening. Voor iets dat 100% gratis is, toch een leuke meevaller me dunkt! Geen addertjes, I promise! (tenzij ge u natuurlijk laat verleiden om via Keytrade op de beurs te gaan spelen, iets wat heden ten dage een gevaarlijk spelletje is )

Dus als u ook nog op zoek was naar een gratis, betrouwbare en bovenal Belgische online bank: Keytrade it is (en wel via de link die ik u hier meegeef, of ik kan fluiten naar mijn 20€ ).

Want geef nu toe, na al dat leuks dat je krijgt voor je verjaardag, al dat liefs dat je krijgt voor Valentijn, al dat lekkers dat je krijgt voor Pasen, al dat creatiefs dat je krijgt voor vader- en moederdag, wat zou je nog willen voor die enkele dagen die per toeval op het einde van ‘t jaar liggen? Je geeft hier niet alleen een mooi en origineel cadeautje, maar je zet mensen mogelijks nog aan tot meer. Twee voor de prijs van één, toch? En als (praktische) kers op de taart: het is fiskaal aftrekbaar…

Gelukkig hoefde ik gisteren niet zelf te betalen (bedankt baas!)… Buiten die meevaller bleek het adresje algauw een enorm goed. Zaowang, heet de bar. Mooi gelegen (zo in de schaduw van de kathedraal) en kleinschalig, maar authentieke en erg verse bereidingen! Dé topper bleek algauw de “sushiboot”:

Ook voor het eerst rauwe inktvis gegeten: óverheerlijk zeg! Hier gaan ze mij met andere woorden nog (vaak) terugzien!

Neen, het is niet ik die in een midlifecrisis verwikkeld ben, maar mijn dochtertje dat ondertussen de gezegende leeftijd van 2 jaar bereikt heeft (zoals je hier kan lezen). Ze noemen deze levensfase wel eens “the terrible twos” en ik begrijp stilaan waarom…

Niet dat we zó te klagen hebben hoor, het is best een schatje te noemen, maar hier en daar zo af en toe is er toch wel duidelijk sprake van enig kattekwaad en weerbarstigheid. Zo ook gisteren… Ze is nl. al een tijdje een beetje verkouden en diegene die het al meegemaakt hebben kennen vast de routine: neusje spoelen, neusje spoelen en nog eens neusje spoelen met fysiologisch water.

Nu hebben wij naast de klassieke “tubes” ook zo’n handige spray. En u kan het al raden wat er gebeurt wanneer dochterlief deze spray in handen krijgt… Terwijl wij lekker frietjes aan het bakken waren , hoorden we plots “psssjjj… psj psjj psjjj… PSSSSJJJJJJJJTTTHTHTHTTT…”. Uh-oh.

En inderdaad, bij het aanschouwen van onze living viel het op dat alles nat was, incluis de laptop die in de zetel stond, aangeschakeld… Hopelijk is dat allemaal goed opgedroogd, of het is de laatste blogpost die ik post vanop dit keyboard.

Toegegeven: hun systemen zijn en blijven ingenieus, zelfs een doe-het-zelf-kneus als ikzelf kan binnen de kortste keren feilloos een ganse keuken in elkaar draaien: klik, klik, KLAK, ahaa! Dat wil niet zeggen dat dat met de glimlach moet gebeuren, versta me wel… Na iets meer dan 5 uur zuchten, steunen en vooral veel vijzen, hebben we er de brui maar aan gegeven. Het was ondertussen 23.30 en aangezien we nog niet echt in de helft waren (het is dan ook wel een gigantische keuken!), wordt dit allicht zaterdag vervolgd, als mijn rug tegen dan terug weer meekan. Auw.

Grmbl… Maandagmorgen…